Ме разбуди силен, непознат звук. Обично мојот мобилен телефон ја имаше таа улога со Bad things на Jace Everett…, ама ова не беше таа. Не треба јас да станам, ми се вртеа мисливе во глава додека некако се обидував да ги отворам очите. Но, пред да го сторам тоа некој почна да мрда до мене и го исклучи непријатниот мелос. Веќе ми беше страв. Не знаев ни каде сум ни со кого сум. Може некој ме киднапирал…ама па, сигурно немаше да ме остави слободно да си лежам. Може некој ми влегол дома, па сака се да ми земе, ама па…
А може пак јас не се сеќавам ништо на вчера. Да, да, тоа ќе да е. Знам дека бевме излезени во еден нов ноќен бар каде немаше посебен ниту ентериер, ниту музика. Имаше добра пијачка и моите две другарки, а тоа, по дифолт, гарантира многу забава. Знам дека се смеевме додека шанкерот само ни ги дополнуваше чашите. Е, до тука паметам. Толку!
Морам да видам! Го отворив прво десниот очен капак ( левиот ми беше заплеткан во наборите на перницата ). Ноќна масичка со некое еротско списание, бљак, колкави цицки има оваа! Кутија Родео ( ич не ги сакав поради чудниот мирис на нивниот дим), полн пепелник и чаша со преостанат некаков си пијалок. И на неа закачен на аголот мојот градник! Аууу…
Една рака ме прегрна полека, ама поседувачки. Фино обликувана машка рака (добро е, не сум променила сексуален пол), долги прсти и исечени нокти ( ми олесна). И сега? Да се вртам, да му ја фатам раката, да глумам дека спијам? Не знам ни колку е саат, но не сум на работа викенд е, недела утро, барем се надевам.
Ќе чекам! Не, не чекам! Ќе си се поздравам пристојно и ќе си одам.
А да се шмугнам полека, може и нема да го разбудам? Ух, време е за тешка одлука…
Ооп, полека, ама сигурно телото до мене ми се приближи во еден ептен “spoon” момент. Единствено што тогаш ми се моташе по глава беше дека не сум направила погрешен избор барем судејќи според пакетот што се поцврсто почна да ме допира по очигледно ми голиот заден телесен дел.
А да не си одам? Па не е културно така да станам ко да ме чека мањак дневница на работа ако закаснам, нели?
Ете и рачето почна да му шета горе – доле по мојата десна цицка (левата ми е некаде под мене и да сака не може да ја најде ). Ух, допир по мерка, ко да ми чита мисли па знае колку силно треба да настапи.
Веќе не можам да глумам, ама па страв ми е да не се исплашам од физиономија! Ок де, нема да се вртам, ќе манипулирам низ прекривката и телата за да стигнам и фатам кај што треба. Да, ајде!
Почнав да претам а, да се трудам тоа да е доволно секси, јбг, тешко било. За чудо си најдов од прва! И после јас сум немала к’смет, како не бе!
Фино средено, не бричено туку потшишано…Си ги подрашири ноџињата да ми го олени прегледот. Фала! Сантим по сантим околу, фини мадиња, врзанки ( што би рекла дртугарка ми ), ух, таман да испунат раче! Ех, знам дека си нетрпелив, ама остај ме на раат да си испитувам, сакав да му речам додека си ја подмрднуваше карлицата, давајќи ми до знаење дека треба да сум малку погоре. Знам, знам каде, не брзај де!
Момент на вистината! Колку и да лажеме ние жените дека големината не е битна, БИТНА Е!!! Не е исто 10 и 18, нели? Е не е ! Повеќе од тоа може и да боли во одредени пози, затоа 18, ај еве и 20 ќе ми биде по мерка. Па треба ли да има на што да му се радуваш, да имаш рекреација на зглобот на рачето веќе кога работиш?
Кхм, ( во себе), прекраснооооо, таман колку што треба дебело ( си ги допирав прстињата околу коренот, и да , рачето не ми е мало, ако земеме во обзир дека сум 175 цм висока)…, а богами и долго ( прошетав по целата должина )…мммм, осеќам дека ќе ми се бендиса типов, барем од половина надолу!

После втората чаша џин и тоник веќе не го ми слушав што зборуваше. Сакав само да продолжи за да можам да уживам во начинот на кој му се мрдаа усните, полека па брзо, па пак полека…додека јас всушност ги замислував околу моите-полека…брзо…полека…хм, не знам која опција да одберам . Полека или брзо? Неважно, сепак ќе биде дооообро! А неговите раце???
Ммммм, е тоа е веќе сосема друга приказна. Машки раце, онака вистински, големи дланки , големи прсти со фино средени нокти. Веќе ги осеќав како ме допираат …
Вау, ова ќе биде и потешко од што мислев. Зарем можам да издржам до крај на вечерта претварајќи се дека заинтересирано слушам? Не верувам. Не ако продолжи да ме гледа со овој поглед што ме соблекува. Само да можам да му влезам сега во главата, да знам што размислува. Можеби таму сме веќе во кревет или… на неговата работна маса која тивко се одгласува под нашата тежина? А може сме и на работниот пулт во кујната каде брзо и невнимателно ги турка сите работи што му сметаат во намерата што побрзо да влезе во мене?
- …и затоа се решив да немам ништо со никого два месеци!-ме разбуди од мислите неговиот возбуден глас.
- Молам? Не те разбирам – го гледам и не ми се верува кој дел од муабетот сум го пропуштила. Да ти ебам и принудната апстиненција од секс, да ти ебам. Ете што ми се случува, престанав и да слушам.
- Решив да видам дали можам да се воздржувам од секакви сексуални ситуации и моменти кои водат натака, чисто да пробам, ама знаеш дека сум принципиелен, така да…
Па сега ли најде пауза да правиш, мамата твоја! Пола година никој не ме допрел и ти пауза???Добро бе, сега најде да одлучуваш за такви работи??? Не сме се виделе цела година, а ми се јави пред некој ден да сме пиеле кафе и јас загреота, си се израдував. На крајот зошто би му се јавувал на некој со кој си имал неверојатен секс 5 месеци, а? Затоа си закажав депилација, не за друго, сигурно ќе го исплашеше мојата опуштена природност таму јужно, па си средив нокти и горе и доле, малку шминка и природна фризура(сигурно не сакам да го исплашам после неколку саати борба во кревет на оваа жештина, нели?). додека сето ова ми се врти во глава, се трудам да најдам некоја правилно стокмена реченица да го оправам муабетот.
- Аха, а зошто мене ми се јави?
- Па види…со тебе секогаш ми идел муабетот боље него сексот…
МОЛАМ!!!МОЛАМ!!! Дали е сериозен човеков? Искача дека повеќе ме бива за муабет? Ма не ми се верува! Не е возможно! Мене ме прави будала или себе?
- Сериозен си?-едвај се воздржував да не му евоцирам сеќавања, каде, како и што правеше додека му ги покажував моите способности.
- Па…сакам да зборам со тебе, топ си, внимателно слушаш, а и ме гледаш така заинтересирано додека зборувам…
- Застани, пауза! Не ми се верува дека ми кажа дека сум боља на маса, него у кревет!?!
- Па…не дека не си добра и во кревет…ама не е се во тоа..
- Не е??? Зарем не е?

Ете…Ме нема одамна…Не ми се пишува…ЈБГ, период некој.

На тој што сакам да му се јавам, му го избришав бројот, на тој што сака да му се јавам, не сакам.

Ми се бакнува, ама и ми се зборува…

Ми се гушка , ама и ми се пие скопско…

Ми се сонува, ама и ми се чувствува…

И така…додека ми помине…

Прекрасни зборови…двосмислени, тросмислени…

И да не ме претрка Презвитерот , еве ги и стиховите…

Insatiable
Songwriters: Afanasieff, Walter; Hayes, Darren Stanley;

When moonlight crawls along the street
Chasing away the summer heat
Footsteps outside, somewhere below
The world revolves, I’ve let it go

We build our Church above the street
We practiced love between these sheets
The candy sweetness scent of you
It bathes my skin, I’m stained of you

And all I have to do is hold you
There’s a racing within my heart
And I am barely touching you

Turn the lights down low
Take it off, let me show
My love for you insatiable
Turn me on, never stop
Wanna taste every drop
My love for you insatiable

The moonlight plays upon your skin
A kiss that lingers takes me in
I fall asleep inside of you
There are no words, there’s only truth

Breathe in breathe out, there is no sound
We move together up and down
We levitate our bodies soar
Our feet don’t even touch the floor

But nobody knows you like I do
‘Cause the world may not understand
That I grow stronger in your hands

Turn the lights down low
Take it off, let me show
My love for you insatiable
Turn me on, never stop
Wanna taste every drop
My love for you insatiable

Turn the lights down low
Take it off, let me show
My love for you insatiable
Turn me on, never stop
Wanna taste every drop
My love for you insatiable

Turn the lights down low
Take it off, let me show
My love for you insatiable
Turn me on, never stop
Wanna taste every drop
My love for you insatiable

Baby, oh yeah
We never sleep, we’re always holding hands
Kissing for hours talking and making plans
I feel like a better man, just being in the same room
We never sleep, there’s just so much to do
So much to say can’t close my eyes when I’m with you
Insatiable the way I’m loving you, oh baby, yeah

Turn the lights down low
Take it off, let me show
My love for you insatiable
Turn me on, never stop
Wanna taste every drop
My love for you insatiable

Turn the lights down low
Take it off, let me show
My love for you insatiable
Turn me on, never stop
Wanna taste every drop
My love for you insatiable, baby

Oh baby, when I’m looking in your eyes
Insatiable, that we ain’t loving you
Ohh, looking at you insatiable, insatiable
For you insatiable for you insatiable
Love for you insatiable
Love for you insatiable
Love for you insatiable
…

Се’ уште те мислам. И кога работам. И кога јадам. И кога мастурбирам. И кога се ебам со него. Не можам, а да не се сетам на твоите немирни раце, на начинот на кој ме допираше.

И уште мислам на твојот мирис. Специфично ебиповиклив, единствен. И меѓу нозете и на градите беше ист. Неповторлив. Јак. Предизвикувачки. И сега ме возбудува додека го доловувам.

И уште мислам на отвореноста со која ја прифаќаше секоја игра. На ништо не ми рече не. Не ти реков ни јас. Совршена припадност. И уште мислам на тонот на твојот глас како тивко шепоти и како гласно наредува. Љубов и желба за поседување. Очајно ми недостасуваат.

И уште мислам како секогаш, ама баш секогаш беше спремен за мене, спремен за се’ мое. За рака, за уста, за …се’. Спремна бев и јас. Спремна сум и сега. Ама те нема.

Ова не е очајување по тебе. Ова не е жалење по изгубеното. Ова не е патетичен осврт на тоа што го имавме. Ова си ти низ моите зборови, ова си ти низ мојата возбуда.

Преубава песна..прекрасни стихови…

Се сеќавам на мојот прв бакнеж, најверојатно како и сите. И не е баш добро сеќавање. А, типот ич не беше лош, во изглед мислам, а и башка ми се свиѓаше многу долго време. Нејсе, имавме по 14 години, бевме деца.
Ги слушав другарките кога раскажуваа како им било нив,што треба јас да правам, што треба тој да прави и колку е добар филингот. Хм…мојот филинг? Одвратен. Ми требаше добра година да се осмелам пак да го пробам тоа.
Седевме у школски, потпрени на ѕидот од салата. Не зборевме многу, јас сирота, срамежлива  и стисната ко месо у кобасица. И одеднаш, тој се сврте и ми го пикна огромниот, рапав јазик во уста. Јас се здрвив ко леб надвор од кеса. Еј, па не ми кажаа што да правам со 100 грама месо во уста? Ок, добро. И сега? Треба да го следам. Ахам. Што да следам , хеликоптер? Јбг, тоа не се следеше, а и не верувам дека сум во можност толкаво количество на плунка да произведам за толку кратко време. Ми требаше виледа за да се доведам во ред.
Гроуз, ептен гроуз…Се тргнав и замолчев. А тој за грев, уште и прашуваше дали ми е ок. Дали ми е ок?Дали ми е ок??? Не, не ми е ок.
Камо руки у коса, а? Камо нежна агресија на моите усни, а? Камо прогресивни допири? Камо…ебате! Пак се изнервирав. И затоа, не го видов повторно ( добро де, еднаш на улица, ама јас бев у кола и не му се јавив и…не треба да кажувам каков нагон добив, нели?).

Кај е овој мојов Мистер Пр’фект, го утепав од чекање? Да не се загубил?

Ама па живеам на главна улица, нема првото-лево-второто-десно-уличе-и-третата–зграда-од-маалското-продавниче-онаа-со-фрижидерот-за-сладолед-на-Делта-па-на-8-спрат-стан-37-не-можеш-да-утнеш момент, како се изгубил?

Хмммм, единствено ако не доаѓа од таму некоја на господ-позади-грб земја, па не може да најде авионски карта до Скопје без да смени едно 10-20 авиони, па да преспива по аеродроми (нормално откако ќе ми купи на секој фри-шоп по нешто-не-испод-50-евра, долари или што и да се), и цело време од глава не ме вади.

Ееееее, нема веќе, ко порано, пешки да тргне, па јас да го пречекам со развеани коси и фустани, па и со раширени раце, непогледната од друг, а не дај боже па допрен од друг, нетрпелива да му ги измијам измачените и од пешачење разранети (сигурно многу смрдливи, бљак) нозе, во дрвената када (дрвени биле ваљда) полна со загреана вода и со плутачки цветови (оние што јас сум си ги посадила во градината позади), па да го трљам цел, со непотребно крпче (оти нели и така ќе го фрлам, дека многу бе прљав излезе овој мојов Мистер Пр’фект), па после….мммммммм.

Хм. Ај може косите и ќе ми бидат развеани од тоа колите што шибаат; фустани не носам, а панталониве баш и не се веат; да му мијам нозе, немам намера бе, кој знае колкави нокти ќе има; немам дрвена када, а уште помалку па, цветови што сама сум ги посадила во градината што ја немам; е да, што е право, бојлеров грее, топла вода стално имам; крпчињата што не ми требаат или ги фрлам или ги давам некому, значи нема трљање. И сега? Ех, никако не ми се погаѓа ни мене.

Веќе не можам ни да ги пратам солзите од кој дел на окото излегуваат. Од средината..од крајот..од почетокот. Тешки се. Возрасни, а сепак полни немоќен бес. Зборуваат. Оставаат траги, покрај оние веќе врежаните на лицето, остарено пред време. И се што некогаш било кажано или премолчено, се што некогаш се случило или чекало да се случи, остана далеку таму. Некаде над големата бара.Таму сакав да го оставам. Да го снема. Исто, како што сакам да те снема и тебе..и неа…и двајцата…ма, и мене на крајот. Барем од тој дел. Останатиот можам да го понесам, да живеам со него. Да го голтам секое утро заедно со првата голтка кафе без шеќер. Ех, и со првиот дим од цигарата која упорно ме тера да кашлам, да се борам со мојата желба за смрдливиот нејзин остаток на моите веќе сигурно, потемнети алвеоли.

Упорно вовлекувам, крвнички, безчувствено. Оставам насила запрената кашлица да ми ги насолзи уште толку расплаканите очи, да ми остави неизбришлива трага некаде во трахеата. А во мене, длабоко таму, сеуште пулсира тој. Додека свршува, додека ме полни со неговата сперма, онаа што не е твоја.

Го оставив пред само еден час. На оној истиот кревет каде ги оставив и твоите остатоци. Ама тој не го знае тоа. Не го знаеш ни ти. Само јас знам. Сеуште мирисам на него. На мене. На двајцата. Знаеш, поубаво мириса од тебе. Има вкус на чиста, недопрена цветна ливада, на планинско утро. на мене невина. Беше тоа некогаш….

Кога *тече* дешаваљката сакам да имам што да памтам; секој бакнеж, секој допир, секое стенкање, секој дел на кој јазикот го запамтил вкусот и мирисот. А тој, моментот *е сега брзам да ти го ставам* го тера максимално. И ништо не останува за моите моменти на мастурбација. Шит. Па ова не е само нешто што треба да го заборавам, туку треба да ми даде материјал за кога прстињата ќе ми бидат *вработени*. Ебате глупиот.

Ај мојата *кучка* страна ја замолчив, па пробав онака типично женски , да му шепнам на увце што и како сакам. Ама, нешто слабо ми одеше. ( Мене??? Уф, нешто сум затаила, изгледа сепак не требаше толку да се оддадам на читањето и на обидите да напишам нешто што некој во суштина би го читал.)

Нејсе. Пак пробав, дури и го вметнав оној познат *ти си совршен ебач* поглед додека ги тркалав зборовите низ во-право-време-лизнатите усни, со рачето онаму кај што знам дека ќе постигне момент на *одземање на здивот*(негов, се разбира). Моментот беше тука, ама промени нема.

Туууууу (со сочна пцовка упатена на своја сметка), изгледа сепак требаше оној *кучка* моментот да го искористам, гарант ќе упалеше.

А тој, упорно си тера по свое и појма нема што ми се дешава у главата (а не  дека и нешто се потруди да дознае).

Не беше лош (ич не беше или долгоооото време без секс си го направи своето, не е ни битно де), ама вечерва сакав нешто што ќе  ми ги разбуди *пеперутките* и по една недела.

Грешен избор направив, сепак требаше другар му да биде одбраниот. Ама не ветуваше толку како овој. Јес да и него му беше газето совршено стегнато и подигнато, ама немаше* леџа* од кои се закашлав, па и пивото си го истурив (уф, едвај го прежалив).

Јбг, што е тука е. Нема назад, терамо даље. Дај барем да искористам колку што можам повеќе од вечерва.

Додека јас си го правев монологов у главата, тој као нешто се трудеше пак со оној *брзам * моментот, да ми даде до знаење дека петингов завршил. Аман бе? Готово?

Го гледам  се шушка по џебови да најде презерватив, и кога сфаќам дека  овој е *позагорен* и од мене. Ауууу ништо од ебењево. Ќе сврши за минута, или ај, може за три.

Ама ај ќе гледам сеир, ааааа и дефинитивно нема да бидам *фина* после тоа.

Демек сум нетрпелива ( а и бев, сакав да видам дали ќе се вади на оној* уф, морав, страшно ме палиш* муабетот или нешто друго ќе му смисли себичната му глава), па рачињава ми шетаат лево-десно, горе-доле, стисни-пушти и тако даље ( не за друго, туку, не можам  јас да му чепкам по џебови), ама се заебав. Ми сврши у рака, на рака, на нога, на стомак, на рамо ( може и да ми беше подотворена устата ќе ми ја погодеше пломбата на шестката горе)…јухуууууу.

Момент на тишина ( добро де, уште нешто тешко придишуваше , ама кога се слушна и самиот, ваљда ,се сепна, па престана). И сега?

Молчам и чекам. А он, ќути и ќути и ќути….

Нели си реков дека нема да бидам *фина*, ама кога го видов како се туфка што да каже, како несмасно се труди да ме избрише ( а ме замачка у пм), замолчев.

Запали цигари за двајцата и само ми ја подаде. Не ме ни погледна. Тука на врвчето од јазикот ми стоеше цел порој од зборови ( што може само да се смислат само у таков *недоебан* момент), а гарант ако ги кажев ќе требаше да чита литература за импотентни ( ако воопшто и чита нешто друго освен спортскиот билтен или како веќе и да се вика тоа).

Џабе чекав, ниту кажа нешто, ниту па ја имав воља нешто пак да почињем.

А и башка имаше влакна, веќе сум кажала колку не ги сакам.

Дефинитивно веќе нема да читам толку.